Lotte Suzanne

Het einde van een bepaald tijdperk?

Geplaatst op 25 oktober 2017

Ja, daar zit ik dan. Ja, daar zit jij dan. Naar je scherm te staren en benieuwd wat ik te vertellen heb? Ik begin dit artikel vrij spontaan, gewoon omdat ik zin heb om weer eens wat van mij te laten horen. Fijn dat jij de moeite hebt genomen om dit artikel te gaan lezen, want het is al eventjes stil van mijn kant.

De lat lag hoog
De afgelopen jaren heb ik periodes gekend waarbij ik alles op alles zette om online actief te blijven. Om te bloggen, iedere week een video te uploaden, voldoende instagram content te maken etc. Omdat ik blij word van dit alles, maar ook omdat ik de druk voel (dan hoor ik een stemmetje die tegen mij zegt dat dat verwacht wordt), maar eigenlijk voelt het nooit écht helemaal goed. Want het is te stil van mijn kant en dat wat ik laat zien is niet goed genoeg. Dit soort gedachten gaan dan door mijn hoofd. En de ene keer geeft mij dit de energie om er vol voor te gaan, maar de andere keer laat ik het er bij zitten. En in beide gevallen voelt het niet goed.

Want als ik er voor kies om de lat weer hoog te leggen, dan voel ik direct de druk. En om je dan even een beeld te geven, over wat voor druk ik het dan heb.. Ik werk 4 dagen in de week in het onderwijs, maar qua werk en werkdruk voelt het meer als 5 dagen. Ik ben 4 dagen fysiek aanwezig op de school waar ik werk, maar wel 5 dagen actief met het werk wat ik heb. Ik geef les, ben coach (zoiets als mentor), heb een vrij grote taak  binnen het onderwijs (ben verantwoordelijk voor het onderwijs en de bedrijfsvoering), heb stage bezoeken, vergaderingen, bereid mijn lessen voor (vaak om 23.00 uur ’s avonds) beantwoord meer dan 100 mail per week.. En daarnaast probeer ik het online gebeuren op te pakken. Dat lukt dus niet, of niet in de mate zoals ik dat van mezelf verwacht op dat moment. En dat vind ik dan weer lastig. Ik voel teleurstelling, teleurstelling in mijzelf.

De afgelopen tijd heb ik veel nagedacht over dit alles. En ik moet zeggen dat dit waarschijnlijk vooral iets is waar ik zelf iets mee moet, toch voelt het goed om het met je te delen.

Het einde van een bepaald tijdsperk?
Het is alweer bijna acht jaar geleden dat ik begon met mijn beautyblog. Gewoon vrij spontaan, maar direct was ik mega enthousiast. Op mijn hoogtepunt kwamen er zo’n 60.000 mensen op mijn blog. Ik verdiende er een leuk bedrag mee, naast het studeren. Het gaf mij een kick, dat ik dit bereikt had en ik voelde mij intens gelukkig. Maar het is allemaal wel een beetje veranderd. Het hele online wereldje is ook veranderd. De druk is hoger, de eisen zijn hoger, de kwaliteit is hoger, er wordt eigenlijk op zo veel vlakken meer verwacht. En wat ik altijd lastig heb gevonden, is de oppervlakkigheid en het gevoel dat heel veel contact niet écht is. Hiermee bedoel ik eigenlijk dat mensen vooral geïnteresseerd in je zijn, wanneer ze het gevoel hebben iets aan je te hebben of er zelf beter van worden. Dit heb ik iets te vaak mee gemaakt en hier heb ik gewoon geen zin meer in. Natuurlijk ben ik er zelf altijd bij (geweest) en maakte ik zelf de keuze om hier wel of niet iets mee te doen. En inderdaad, ik heb hier niets zo heel veel zin meer in. Snap je dat?

Wat ik het liefste doe en wil
Het is tijd om te doen waar ik zelf gelukkig van word en om te kiezen voor dat wat ik het liefste doe.

Aller eerst is dat mijn werk in het onderwijs. Hoewel de werkdruk hoog is en het echt flink bikkelen is, word ik wel heel blij van dit werk. Studenten zien groeien en ontwikkelen, goede gesprekken, toffe lessen, mensen inspireren en kennis bij brengen. Wat maakt mij dit intens gelukkig.

Maar daarnaast is dat toch ook nog wel het delen van mijn leven online. Op momenten dat ik denk ‘hé, dit is tof om te delen’. En misschien is dat wel een paar keer in een week, maar misschien ook niet. Misschien voel ik soms even de behoefte om wat meer afstand te nemen en komt er opeens weer een moment waarbij ik de drive voel om weer online actief te zijn. En het gevoel dat beide wegen goed zijn, geeft mij rust en voldoening. Het is oké wat ik doe of niet doe.

En nu denk jij misschien “Oké Lotte, maar wat veranderd er dan?”
Nou, voor jou waarschijnlijk niet zo veel. Maar voor mij zelf wel. Ik heb het gevoel dat ik het nu geaccepteerd heb. Dit had even wat meer tijd nodig, iets waar ik echt goed over na moest denken.
Dus nee, mijn blog verdwijnt niet. Ik maak nog steeds filmpjes (zo af en toe) en ik vind het tof om het één en ander te delen op Instagram. Maar mijn gedachten en intenties achter de schermen zijn wel veranderd en dat voelt zó veel beter. Ik krijg gelijk de energie om dingen op te pakken, alleen al door de rust die in mijn hoofd ontstaat. En ook belangrijk, ik pak alleen dat aan wat goed voelt en waar ik echt graag energie in wil steken.

Dankjewel voor de moeite die je hebt genomen om dit te lezen en dankjewel dat je me altijd bent blijven volgen. Hopelijk kom je snel weer terug op mijn blog, YouTube kanaal of instagram!

Lotte

2 reacties op “Het einde van een bepaald tijdperk?”

  1. Sandra J schreef:

    Super meid, rust krijgen is heel belangrijk.
    Ik heb nog altijd blij met je blog.

  2. Kelly schreef:

    Ik kom nog altijd regelmatig even langs om te snuffelen of er nog wat nieuws op staat. Ik herken je verhaal helemaal, dus doe lekker je ding dan komt de rest vanzelf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *